දුක විමසන සැන්දෑවක .....................
කළුවර වූ මගේ දිවියට............
සද එලිය පායා ආ කල සද එලියට
බොහෝ සේ පෙම් කළා මම................
නමුත්..,
මට අමතක වුනා අමාවක
ලග බව..............
හිත හැදුවත් දැන් මගේ...
කවදාවත් ඔබ සද එලිය නොව
කණා මැදිරි එළියක් හෝ වී
යලි නොයන බව දනිමි මම....
සද කල් අදුරු දිවිය සැපතකි දැන් ආලෝකයට වැඩිය,.....................
No comments:
Post a Comment